De neonlichten buiten Madison Square Garden zijn nog niet gedoofd, maar op de straten van New York wordt al gesproken over routes voor de kampioensparade. De Knicks wonnen twee opeenvolgende uitwedstrijden in de NBA-finale en brachten de stand op 2-0 — een team dat 53 jaar op een titel heeft gewacht, schrijft het woord ‘lot’ op het scorebord.
Vanuit de play-offs hebben de Knicks hun reeks opgetrokken tot dertien overwinningen — een cijfer dat in de play-offgeschiedenis alleen door nog langere reeksen wordt overtroffen en hen na de Bulls van 1993 en de Rockets van 1995 het derde team maakt dat de eerste twee finaleswedstrijden uit wint. Achter die reeks schuilt een steeds agressievere verdediging en een steeds stabielere uitvoering per balbezit; aanvallend heeft de herdefiniëring van de rol van Karl-Anthony Towns ongemerkt het plafond van de Knicks verlegd.
In de eerste twee finaleswedstrijden noteerde Towns gemiddeld 19,5 punten, 12,5 rebounds en 4,0 assists, met 56% schotpercentage en 43% vanaf de driepunterslijn. Aan de verdedigende kant hield hij zijn tegenstanders op 34,5% schotpercentage. Hij is niet langer alleen een afmaker in de low post, maar eerder een spil die het spel op gang brengt en druk zet — zijn passes zijn doortastender, zijn switches agressiever. Tegenover Victor Wembanyama ondermijnde Towns met zijn prestaties aan beide kanten van het veld vrijwel de hele impact van de getalenteerde center. Als Towns het plafond van deze serie bepaalde, blijft Jalen Brunson degene die het ritme in de play-offs onvoorspelbaar maakt; Brunson toonde opnieuw zijn ‘play-offgenie’ in het lezen van het spel, maar deze titelstrijd van de Knicks is duidelijk een collectieve prestatie, geen eenmansvertoning.
Aan de kant van de Spurs staat de situatie er uiteraard allesbehalve rooskleurig voor. De serie begon in eigen huis en zij gold als favoriet, maar de Knicks sloegen meteen twee gaten in hun thuisvoordeel uit — de druk van een alles-of-nietswedstrijd rust nu op hun eigen vloer. Toch is de veerkracht in het bloed van het team niet verdwenen. Wembanyama klonk na afloop juist bedaard: ‘Vaak draait het erom het huidige moment te accepteren, een stap terug te zetten en te kijken naar de weg die je al bent afgelegd, en naar wat er nog komt. Accepteren wie ik ben, waar ik ben en wat ik doe. Dit is alles waar ik ooit van droomde; daar hoef ik niet te veel over na te denken.’
Een achterstand van 0-2 betekent niet dat de play-offserie al beslist is, maar wil San Antonio de ommekeer forceren, dan moet Victor Wembanyama opnieuw zijn dominante aanwezigheid aan beide kanten van het parket terugvinden en moet de ploeg de energie in eigen huis eerder omzetten in een voorsprong op het scorebord. Voor de New York Knicks wijzen de psychologische druk van een reeks van dertien zeges en historische precedenten van een openingszege uit erop dat het venster van kansen wijd openstaat. Wint New York ook wedstrijd drie, dan is de ploeg nog maar één stap verwijderd van het plannen van een kampioensparade; de echte test is of ze in het moeras van het thuispark van de Spurs hun eigen speelstijl kunnen blijven volhouden.