Na afloop van deze groepswedstrijd tussen Paraguay en Duitsland was de naam die op de tribune steeds opnieuw werd genoemd vaak niet die van een bepaald schot, maar die van keeper Orlando Gil. Het gebied achter de doelpalen is doorgaans niet bepaald druk, maar zodra de tegenstander op druk begint te zetten, gaat de aandacht van de supporters vanzelf daarheen — nummer 12, 198 centimeter lang en linksvoetig, stond de hele avond daar alsof hij een verdedigingslinie opnieuw op zijn plek zette.
Vanaf de zijlijn klonk het alsof dit voor de keeper een typische wedstrijd was: de cijfers zagen er niet mooi uit, maar het werk bleef niet uit. Duitsland had het balbezit op een gegeven moment tot 75% opgelopen, met 21 schoten in totaal en zes op doel; Gil las het ritme van de wedstrijd kalm, ving wat hij moest vangen, wegsloeg wat weggeslagen moest worden, en keerde direct na elke redding terug naar zijn positie zonder ruimte voor een vervolgaanval. Paraguay had met slechts 25% balbezit en zeven schoten toch een 1-1 behaald, en die paar ingrepen achterin overtuigden visueel meer dan de statistieken.
Wat nog het meest bleef hangen, was zijn aanwezigheid in het strafschopgebied. Bij standaardsituaties riep hij actief lijnen aan en dirigeerde teamgenoten om compact te blijven; bij Duitse voorzetten vanaf de flank wachtte hij niet op de strijd van de tegenstander, maar greep zelf als eerste de bal. Een armlengte van 198 centimeter was hier niet zomaar een cijfer — bij hoge ballen hield hij zijn lichaam strak onder controle en raakte hij niet uit balans om de bal te bereiken, waardoor rond het penaltypunt veel minder chaos ontstond. Uittrappen met zijn linkervoet bood bovendien een andere route voor de counter: soms een lichte bal naar links, soms een strakke pass naar een middenvelder, en als Paraguay even kon ademhalen, begon dat vaak bij hem.
Vanuit het perspectief van de gewone supporter is dit een ander soort pracht op het wereldkampioenschap: je hoeft geen duikende redding te maken om de moeite waard te zijn — als je de basisprincipes stuk voor stuk goed uitvoert, kun je een wedstrijd die eigenlijk eenzijdig had moeten worden eveneens uitstrekken tot een avond die de moeite waard is om bij te blijven. Voor wie reizen, sfeer in het stadion en verhalen ter plekke belangrijk vindt, blijft zo'n avond vaak langer hangen dan een kale uitslagenlijst.
Buiten de mixed zone na afloop waren het vooral Paraguayaanse fans die mee waren gereisd en over Gil spraken. Sommigen zeiden dat wanneer hij golf na golf Duitse voorzetten voor het doel neutraliseerde, het hele stadion een halve seconde stil viel, waarna er opnieuw applaus losbarstte — dat begrip kwam niet voort uit slogans, maar doordat iedereen het begreep: in een wedstrijd met weinig balbezit is de keeper de maatgever van de hele linie. Andere fans merkten op dat op het moment waarop de linkervleugel naar voren werd geduwd, dat vaak samenging met een pass van Gil naar links; het tempo was niet spectaculair, maar precies goed genoeg.
Objectief gezien had Duitsland in de groep eerder Ivoorkust met 2-1 verslagen en verloren van Ecuador met 1-2; Paraguay speelde 0-0 gelijk tegen Australië. De 1-1 in deze wedstrijd laat voor de kwalificatiesituatie van beide teams nog ruimte voor interpretatie, maar wat de positie van doelman betreft, staat Gils optreden die avond al in tal van verslagen opgetekend — zonder pronken, alleen focus, en een manier van handelen die onder druk kalm blijft.
