Tottenham Hotspur wchodzi w późną fazę okna transferowego z jasnym obrazem tego, co wciąż dzieli ich od składu, jakiego pragnie Roberto De Zerbi. Sześć transferów już przebudowało trzon zespołu, jednak projekt pozostaje niekompletny w obszarach, które decydują o tym, czy drużyna może awansować w tabeli, czy jedynie w niej przetrwać. Doniesienia wskazują, że klub skupia się teraz na trzech ofensywnych wzmocnieniach, aby uzupełnić idealną jedenastkę po napięciu ostatniego dnia poprzedniego sezonu, którego doświadczyła hierarchia klubu. Zwycięstwo 1:0 nad Evertonem zapewniło utrzymanie w Premier League, ale tylko z dwupunktową przewagą nad West Ham, który spadł do Championship. Dla klubu o zasobach i ambicjach Tottenhamu ta przewaga była ostrzeżeniem, a nie powodem do świętowania. Pierwszym zadaniem De Zerbiego było przetrwanie; drugim jest zbudowanie drużyny, która nie będzie już flirtować z dolną tercią tabeli.
Jak sześć transferów już odmieniło trzon zespołu
Letnie przebudowy zaczęły się pragmatycznie, a potem przerodziły się w duże inwestycje. Andy Robertson dołączył na zasadzie wolnego transferu z Liverpoolu, aby wzmocnić głębię na lewej obronie i dodać przywództwo w szatni. Marcos Senesi przyszedł z Bournemouth bez opłaty transferowej, zwiększając konkurencję w środku obrony i pewność gry piłką. Martin Dubravka przyszedł z Burnley, aby wzmocnić grupę bramkarzy przy minimalnych kosztach.
Te trzy transfery obniżyły ryzyko i koszty. Kolejna fala podniosła poprzeczkę. Jan Paul van Hecke przeniósł się z Brighton za kwotę 52 mln funtów, dając De Zerbimu obrońcę zdolnego do gry na wysokiej linii. Mateus Fernandes z West Ham i Sandro Tonali z Newcastle United dołączyli za łączną kwotę około 185 mln funtów, wnosząc energię, progresję piłki i kontrolę środka pola do zespołu, który w zeszłym sezonie zbyt często wyglądał na przytłoczony.
Mateus Fernandes i Sandro Tonali mają znaczenie taktyczne, ponieważ zmieniają sposób, w jaki Tottenham może przetrwać presję, a następnie atakować. Fernandes oferuje wertykalne prowadzenie piłki z głębszych stref; Tonali zapewnia rytm, biegi w odzysku piłki i taką dyscyplinę pozycyjną, która pozwala skrzydłowym utrzymywać się szeroko, nie pozostawiając środka bez osłony. Marcos Senesi wpisuje się w tę samą filozofię opartą na profilu: obrońca sprowadzony nie tylko na dziś, ale pod kątem tego, jak De Zerbi chce bronić jutro.
To jest schemat, który dotychczas charakteryzuje okno transferowe. Darmowe transfery i doświadczeni nowi zawodnicy wypełnili natychmiastowe luki w składzie. Wysokie opłaty transferowe zarezerwowano dla zawodników, którzy podnoszą taktyczny poziom zespołu.
Dlaczego kolejne trzy nazwiska tworzą spójną trójkę ataku
O ile trzon został w dużej mierze załatwiony, uwaga przesunęła się na skrzydłowe i centralne role w ataku, które definiują preferowany układ De Zerbiego. Kolejne trzy nazwiska na liście Tottenhamu mają być skrzydłowy Manchesteru City Savinho, Cody Gakpo z Liverpoolu oraz napastnik Bournemouth Eli Junior Kroupi. Razem wzięte nie są to trzej przypadkowi kandydaci; reprezentują lewe skrzydło, prawe skrzydło i wiodącego napastnika w ataku, w którym klub wierzy, że może co tydzień rywalizować w Premier League.
Savinho jest uważany za najpilniejszy cel. Brazylijski skrzydłowy od dłuższego czasu jest łączony z transferem, a ostatnie wydarzenia na rynku transferowym sugerują, że znajduje się na szczycie listy priorytetów. Negocjacje opisywane są jako przerywane, a nie całkowicie zamknięte, co często odzwierciedla kwestie struktury opłaty transferowej, warunków płatności lub gwarancji co do roli w składzie, a nie brak zainteresowania. Dla Tottenhamu Savinho zająłby prawe skrzydło, oferując bezpośrednie dryblingi, szerokość gry oraz zdolność do atakowania linii obrony ustawionej głęboko przeciwko nastawieniu De Zerbiego na kontrolę posiadania piłki.
Cody Gakpo to inna kalkulacja. Holenderski reprezentant spędził rozczarowujący sezon w Liverpool jak na swoje wcześniejsze standardy, jednak jego profil wciąż odpowiada temu, czego Tottenham potrzebuje na lewej flance: inteligentnego ruchu między liniami, skuteczności obu nogami oraz wystarczającej obecności fizycznej, by odpierać obrońców w szerokich kombinacjach. Zainteresowanie ma być prawdziwe, choć każdy transfer prawdopodobnie wymagałby opłaty co najmniej 70 mln funtów. Ta cena bardziej odzwierciedla wycenę Liverpoolu niż wyłącznie ostatnie dziesięć miesięcy Gakpo. Z punktu widzenia rozwoju reset pod wodzą trenera, który oczekuje agresywnej gry skrzydłowej i regularnych sytuacji jeden na jeden, mógłby uwolnić piłkarza, jakiego Liverpool widział w momencie jego pozyskania.
Kroupi jest najmłodszym i potencjalnie najbardziej przełomowym z tej trójki. W wieku 20 lat napastnik Bournemouth to nie jest jedynie rezerwowy element; uważa się, że Tottenham szykuje ofertę w wysokości 85 mln funtów, która uczyniłaby go centralnym punktem ataku, a nie opcją rotacyjną. To ważne oświadczenie dla klubu, który w ubiegłym sezonie żył w ciągłym niepokoju. Środkowy napastnik to rola, od której zależy powodzenie systemu De Zerbiego: bez wiarygodnego punktu odniesienia skrzydłowi zostają odizolowani, a pomocnicy biegający do przodu nie mają ostatniego celu. Atutem Kroupiego jest to, że łączy mobilność z obecnością w polu karnym, co pasuje do trenera, który chce pionowych ataków bez rezygnacji z wiązania gry.
Kolejność szans i logika składu
Gdyby wszystkie trzy transfery doszły do skutku, kolejność szans prawdopodobnie wyglądałaby tak: najpierw natychmiastowy wpływ na grę, potem integracja. Savinho i Gakpo to ugruntowani, doświadczeni zawodnicy, którzy mogliby bez większych trudności wpasować się w trójkę napadu De Zerbiego. Kroupi zapewniłby większy długoterminowy potencjał, ale też stromszą krzywą uczenia się w lidze, w której napastnicy co tydzień są wystawiani na wyzwania fizyczne i taktyczne.
Ta hierarchia pomaga wyjaśnić, dlaczego Tottenham może ich pozyskiwać równolegle, a nie sekwencyjnie. Klub nie może sobie pozwolić na kolejny sezon, w którym atak opiera się na chwilowych momentach, a nie na strukturze. Najlepsze prace De Zerbiego zawsze pojawiały się, gdy skrzydłowi rozciągają boisko, a centralny napastnik zapewnia pomocnikom stały punkt odniesienia. W tej chwili ten trójkąt jest brakującym elementem wymarzonej jedenastki, o której hierarchia rozmawiała wewnętrznie.
Transfer Verbruggena wykluczony, poszukiwania bramkarza utknęły w martwym punkcie
Nie każdy front w oknie transferowym posuwa się do przodu. Bart Verbruggen raczej nie dołączy do Tottenhamu, a bramkarz Brighton ma pozostać niedostępny na transfer do północnego Londynu. To zamknięcie ma znaczenie, ponieważ pozycja bramkarza była jednym z obszarów, w których klub rozważał wzmocnienie składu poza już dokonanymi transferami.
Po dodaniu Dubravki i wycofaniu Verbruggena z równań Tottenham zdaje się być gotowy kontynuować z bramkarzami obecnie w kadrze, o ile nie pojawi się późna alternatywa. Dla analityka budowy składu jest to wyraźna zmiana: klub rozpoczął okno transferowe otwarty na poprawę tej pozycji, a następnie przekierował środki na jakość graczy z linii, gdy koszt i wykonalność dążenia do Verbruggena stały się jasne. Biorąc pod uwagę, ile już wydano na Fernandesa, Tonalego i van Hecke'a, skoncentrowanie pozostałych funduszy na napastnikach jest spójną, choć wąską logiką.
Czego De Zerbi potrzebuje w ostatnich tygodniach
Roberto De Zerbi przejął drużynę, która zakończyła sezon zbyt blisko strefy spadkowej, by można było czuć się spokojnie. Jego pierwsze transfery zapewniły stabilność, równowagę wiekową i kontrolę środka pola. Pozostała praca jest bardziej widoczna, ponieważ odbywa się w trzeciej tercji boiska, gdzie kibice natychmiast oceniają okna transferowe.
Dla Tottenham Hotspur uzupełnienie linii ataku nie polega na gromadzeniu znanych nazwisk. Chodzi o zapewnienie trenerowi nastawionemu na posiadanie piłki odpowiednich zawodników bocznych i centralnego napastnika, których potrzebuje, by uniknąć powtórki stresu z poprzedniego sezonu. Savinho, Gakpo i Kroupi na papierze wpisują się w ten plan. To, czy klub zamieni zainteresowanie w transfery, zadecyduje, czy to lato zostanie zapamiętane jako prawdziwy reset, czy tylko pierwszy etap takiego procesu.
Taktyczna lekcja z minionego roku jest prosta. Margines bezpieczeństwa w walce o przetrwanie buduje się w środku pola i w obronie, ale pozycje ligowe zdobywają napastnicy, którzy wykorzystują wysoką linię obrony. Tottenham już mocno zainwestował, by zająć się tym pierwszym. Kolejne trzy cele sugerują, że w końcu zamierzają rozwiązać to drugie.
