De strijd om het doel van Spanje op het WK blijft een van de grootste gespreksonderwerpen buiten het veld, maar David Raya zei het tijdens de persconferentie op het trainingscomplex in Chattanooga recht voor z’n uit: bij Spanje kun je de goal “met een gerust hart aan iedereen toevertrouwen”. Unai Simón wordt algemeen gezien als de meest waarschijnlijke keuze voor de basis in de openingswedstrijd. Het Barcelona-talent Joan Garcia mocht wel mee de La Liga-titel vieren, maar lijkt Simóns positie als vaste waarde bij drie opeenvolgende grote toernooien nauwelijks te bedreigen — in Spanje draait het debat vooral om de vraag of Garcia Simón kan vervangen, niet of Raya naar de eerste plaats kan stijgen.
Raya’s uitspraken zetten in essentie de toon voor de keepersgroep van de nationale ploeg. Simón levert sinds zijn debuut al lang op hoog niveau, won met het team de Nations League en het EK, en Raya spreekt hem vol lof toe. Tegelijk maakte hij zijn persoonlijke doelstellingen duidelijk: bij de club het beste geven, bij Oranje zo veel mogelijk bijdragen, met als doel het team te helpen een tweede ster te pakken. Voor een 30-jarige keeper die het grootste deel van zijn carrière in Engeland doorbracht, is dit zowel respect voor de volgorde als een competitieve uitspraak dat hij niet opgeeft.
Als je Raya’s clubseizoen opsplitst in harde cijfers, is het verhaal overtuigend: drie jaar bij Arsenal, drie keer op rij de Gouden Handschoen in de Premier League; dit seizoen eindigde hij met het team een wachten van 22 jaar op de landstitel en bereikte hij voor het eerst in twintig jaar de finale van de Champions League, waar hij na strafschoppen verloor van Paris Saint-Germain. Zelf noemde hij het “persoonlijk zeer succesvol, collectief ronduit schitterend” — en dat komt grotendeels overeen met zijn bijdrage op het veld. De cijfers laten zien dat Barcelona de afgelopen La Liga-wedstrijden het balbezit meerdere keren boven de 60 procent hield en structureel veel schiet, dus dat Garcia in een kampioensploeg tussen de palen staat, is geen toeval.
Natuurlijk kan De la Fuentes uiteindelijke keuze Raya's positie nog altijd delicati maken. Spanje staat momenteel op de tweede plaats in de FIFA-ranking, één positie lager dan de vorige keer, en speelde recent drie keer achter elkaar 0-0 tegen Engeland en Tsjechië; het kost tijd om aanval en verdediging op elkaar af te stemmen. Simón heeft het voordeel van ervaring op grote toernooien, García wint aan erkenning in eigen land, terwijl Raya een Premier League-titel op zijn palmares heeft als ‘visitekaartje van buitenlandse makelij’. Elk van de drie heeft troeven in handen; de bondscoach hoeft zijn kaarten voor de wedstrijd niet meteen open te spelen.
Voor het toeschouwen is het groepsprogramma intussen voldoende duidelijk: Spanje speelt maandag in Atlanta tegen Kaapverdië, en neemt het in de poule ook op tegen Saudi-Arabië en Uruguay. Wie als keeper begint, gaat vaak verder dan de eerste negenig minuten van de openingswedstrijd — het raakt rotatiemogelijkheden in de knock-outfase, de mentale balans bij een eventuele penaltyserie, en de communicatie en onderlinge verstandhouding achterin. Wie ook op het basiselftal prijkt: naar Raya's zeggen heeft deze strijd om de eerste keepersplaats geen verliezers; pas wanneer het WK van start gaat, zullen de reddingen spreken.
