De fluit voor de openingswedstrijd in Toronto was nog niet gegaan, maar op de tribunes hielden supporters al vlaggen omhoog en schreeuwden ze — dit was geen gewone avond van WK-kwalificatie, maar Canadas derde optreden op het wereldkampioenschap, en voor het eerst speelden ze deze wedstrijd in eigen land. Ex-international Radzinski zat tegenover ons, met een glimlach in zijn stem: “Het klinkt grappig, maar vóór dit toernooi had Canada nog nooit gescoord op een WK. De derde poging, thuis spelen — dat is een enorm voordeel.”
Radzinski bracht het gesprek terug naar het vorige toernooi. Volgens hem had dat Canadese team niet zo vroeg uitgeschakeld mogen worden; ze hielden stand tegen België en misten tegen Kroatië maar net de aansluiting. Het team was jong, soms wat naïef, maar dat was een kwestie van ervaring, niet van kwaliteit. Nu, onder leiding van Jesse Marsch, zijn de veranderingen met het blote oog te zien — tegen Bosnië wist dit team al ruimtes te vinden en af te ronden; tegen Qatar was het spel in de opening dertig minuten verbluffend, en voordat er rood viel stonden ze al met 2-0 voor. Pas toen werd het ritme van de wedstrijd abrupt tot stilstand gebracht. “Elke goal die ze scoren maakt me oprecht blij,” zei Radzinski, “aanvallend kunnen we ons thuis nu mengen onder de besten van dit WK.”
Hij somde de namen op: Larin, Jonathan David, Tajon Buchanan, en de door blessure afwezige Promise David, die in België bijna onafgebroken bovenaan het scoreklassement stond. “Dit is geen toevallige piek, de squad-diepte is gewoon aanwezig.” Radzinski gaf toe dat hij vóór het toernooi al had voorspeld dat Canada de groepsfase zou overleven — “dat is op zich al een enorme prestatie” — maar de teamgeest die hij ter plaatse zag, deed zijn verwachting nog een stap omhoog gaan: “Als het geluk aan hun kant staat, kunnen ze nog verder komen. Na de groepsfase wil niemand Canada treffen; een ontmoeting in de kwartfinales? Ook de grote landen zullen er tegenop zien.”
We vroegen hem wat Marsch precies had veranderd. Laczynski begon met een lacune: in de openingswedstrijd was hij nog op zoek naar zijn beste elf, en linksback van wereldklasse Alphonso Davies was nog niet terug; zodra de linkerkant versterkt is, heeft Marsch veel meer troeven in aanval én verdediging. Wat hem echter het meest aansprak, was de tactische keuze — Marsch durfde met twee spitsen te spelen. "Ik ben zelf aanvaller geweest," zei Laczynski, "als een coach twee mannen durft op te stellen, laat dat zien dat hij komt om te winnen, niet om gelijk te spelen. Twee spitsen houden beide centrale verdedigers bezig, de buitenverdedigers moeten naar binnen schuiven om gaten te dichten, en dan ontstaan er één-tegen-één-routes — kansen en doelpunten volgen vanzelf. Welk Premier League-team ook met twee spitsen speelt, ik zet de tv aan."
Laczynski liet het daar niet bij. Hij herinnerde zich dat hij, toen hij voor het eerst kennismaakte met Canada onder Marsch, ook twijfelde of de jonge spelers de druk van het WK aankonden; maar na een paar wedstrijden veranderde hij van mening — die vastberadenheid op de tribune, aan de bank en op het veld trok alles naar elkaar toe. Dit team kon niet alleen "scoren", het "wist wanneer het moest scoren en wanneer het de boel dicht moest zetten". Het thuisprogramma stond ook al in de agenda: de openingswedstrijd in Toronto, daarna nog twee in Vancouver — elk gejuich dringt rechtstreeks de oren van de spelers binnen.
Wat Jonathan David betreft, maakte Laczynski hem niet tot een eenmansredder, maar de erkenning in zijn stem was niet te missen: "Hij is het type aanvaller dat verdedigers in het strafschopgebied al bang maakt voordat er iets gebeurt — samen met Larin krijgt een dubbele spits pas echt betekenis." Toen hem werd gevraagd naar vergelijkingen met grootheden als Rooney, zwaaide hij af en bracht het gesprek terug naar het team — "Hoe groot iemands persoonlijke aura ook is, die is kleiner dan de huidige dynamiek van heel Canada."
Aan het einde van het interview voegde Laczynski nog iets toe, alsof hij het tegen de fans op de tribune zei: "Laat je niet intimideren door dat cijfer 'voor de derde keer' — dit keer is het anders. Ze proberen hun geluk niet, ze spelen voetbal waar je graag een ticket voor koopt." Voor Canada is de weg naar het WK nog lang, maar volgens Laczynski hoeft 'underdog' geen woord te zijn dat de media erop plakken — het zit misschien wel in de aanval waar ze al sterk in zijn, in Marschs dubbele spits die durft te winnen en verliezen.
