In de vijfde wedstrijd van de NBA-finale van 1999, toen bij Madison Square Garden het eindsignaal klonk, stond er slechts één punt tussen op het scorebord: 78-77. De San Antonio Spurs trokken in uitwedstrijd de Larry O'Brien Trophy uit handen van de New York Knicks. Na vijf duels stond het eindresultaat op 4-1 — de eerste NBA-titel in de clubgeschiedenis van de Spurs, en tevens de laatste keer dat Spurs en Knicks elkaar troffen op het podium van de finale.
Die NBA van dat jaar was net herstart na de lockout; het reguliere seizoen was ingekort tot 50 wedstrijden, maar het tempo in de playoffs liet niets toe. De Knicks werkten zich door de Eastern Conference heen tot de finale; de Spurs gingen juni in met een completer startvijftal en een zwaarder verdedigingsgewicht. De uitslagen luidden achtereenvolgens 89-77, 86-83, 89-81, 96-89 en 78-77 — geen enkele wedstrijd kwam boven de 100 punten totaal. Dit was geen finale vol open vuur, maar een reeks verdedigingsgevechten tot op het bot.
In de eerste twee wedstrijden van de reeks zetten de Spurs thuis de toon. In de openingswedstrijd noteerde Tim Duncan 33 punten, het hoogste aantal van de avond; aan Knicks-zijde haalde Allan Houston 19 punten. De Spurs wonnen de openingswedstrijd met 89-77. De tweede wedstrijd bleef spannender: Latrell Sprewell schoot 26 punten voor New York, maar Duncan leverde opnieuw 25 punten af — 86-83. San Antonio ging met een 2-0 voorsprong de druk volledig bij de tegenstander neerleggen.
In wedstrijd drie hielden de Knicks de spanning in de reeks levend. Houston explodeerde met 34 punten in één wedstrijd; in de Spurs-lijn had David Robinson ook 25 punten, maar New York won alsnog met 89-81. Die avond trilden de tribunes van MSG — Knicks-fans zagen een sprankje hoop, in de kleedkamer van de Spurs wisten ze dat de weg naar de titel nooit rechttoe rechtaan loopt.
In wedstrijd vier sloeg San Antonio snel terug. Duncan leidde met 28 punten, Sprewell sleepte de wedstrijd met 26 punten terug in een gevecht om elke bal, uiteindelijk 96-89 — San Antonio stond op 3-1 en had nog één zege nodig voor de titel.
De echte beklemmende spanning kwam in wedstrijd vijf: Sprewell scoorde 35 punten, het hoogste totaal van een Knicks-speler in deze finale, en trok bijna in zijn eentje het thuisteam van de rand van de afgrond; Duncan antwoordde met 31 punten in dezelfde harde stijl. 78-77, één punt verschil, geen verlenging, geen woorden te veel — de kampioen werd in het laatste speelmoment in de geschiedenis geschreven.
Leg je de statistieken van alle vijf wedstrijden naast elkaar, dan straalt San Antonios stabiliteit bijna van elke regel af — Duncan was vier van de vijf keer de topscorer van zijn team, Robinson nam in wedstrijd drie de vlag over onder de ring; de aanval van de Knicks hing zwaar aan Sprewell en Houston, die om beurten het scoringswerk op zich namen, Sprewell drie keer als beste, Houston twee keer. New York had wel degelijk uitbarstingen, maar San Antonio zette met meer consistente steraanwezigheid en meer eenheid in de verdediging de 4-1 stand neer als een logisch resultaat.
Voor de Spurs betekende deze trofee het begin van de kampioenschapscultuur in het Tim Duncan-tijdperk, en betekende het dat David Robinson eindelijk in de schemering van zijn carrière de titel aanraakte. Voor de Knicks en de MSG-fans die nacht was één punt genoeg om jarenlang te blijven hangen — Sprewells 35 en Houstons 34 bewezen dat New York niet zonder slag of stoot ten onder was gegaan, maar San Antonio voltooide met vijf wedstrijden vol lage scores en intense confrontaties de eerste kampioenschap in de clubgeschiedenis.
