Hassan wachtte niet tot het rumoer in de mixed zone was bedaar. Minuten nadat Argentinië een comeback had voltooid dat nog maar een kwartier eerder onmogelijk leek, stond de trainer van Egypte voor de pers met de houding van een man die al een besluit in stilte had genomen.
"Ik ga naar huis en kijk geen wedstrijden meer van dit toernooi," zei hij.
Die zin viel zwaarder dan de uiteindelijke uitslag. Egypte stond elf minuten voor tijd met twee doelpunten voor tegen de regerend kampioen. Ze hadden de titelhouder op achterstand gezet, op de proef gesteld met een moediger aanpak dan velen hadden verwacht, en stonden op het punt van een van de grote sensaties in de Wereldbeker-geschiedenis. Toen veranderde alles in een stroom van late doelpunten, VAR-ingrepen en rauwe frustr.
Een avond die draaide om het slotkwart
De wedstrijd zelf vertelde tegelijkertijd twee verhalen. Meer dan een uur lang leek Egypte op een ploeg die haar eigen script wilde herschrijven. Hassan werd vaak geassocieerd met compact verdedigen en selectieve counters. Hier kwamen zijn spelers op met een ongebruikelijke ambitie, drukten hoog en stelden vragen aan Argentinië voordat de titelhouder zijn ritme kon vinden.
De cijfers van de nederlaag onderstrepen nog steeds hoe steil de klim werd. Egypte eindigde met slechts 36 procent balbezit, vijf schoten en twee op doel. Argentinië, opererend in een 4-1-3-2-formatie, hield 64 procent van de bal, schoot 19 keer en dwong keeper Mostafa Shoubir tot herhaald reddingswerk. Toch leek Egypte lange tijd niet op een ploeg die werd overrompeld. Ze leken op een ped boven voorzichtigheid had gekozen en daar een tijdlang voor beloond was.
Shoubirs optreden was centraal in die illusie van veiligheid. Terwijl Argentinië aftastte en bleef variëren, weerde de Egyptische doelman herhaaldelijk de soort duidelijke kansen af die doorgaans knockoutvoetbal bepalen. Bij de rust stond Egypte nog aan de leiding, niet omdat ze elke golf hadden afgespeeld, maar omdat één speler weigerde de avond al vroeg te laten ontsnappen.
Het doelpunt dat telde, en het doelpunt dat niet telde
Het emotionele keerpunt van de avond kwam in de 62ste minuut, toen Mostafa Zico leek Egypte verder op voorsprong te hebben gezet. Voor even voelde het alsof het stadion toebehoorde aan de underdogs. Daarna schreef de VAR het verloop bij. Het scheidsrechtersteam oordeelde dat een overtreding in de opbouw het doelpunt ongeldig maakte, waardoor Egypte eenen veranderen.
Hassan kwam keer op keer terug op die beslissing. "Wat ons is overkomen was niet eerlijk," zei hij. "We hadden een penalty moeten krijgen, er werd een doelpunt afgekeurd, en ik weet niet waarom het werd afgekeurd."
Ook Egypte was ervan overtuigd dat hen een strafschop had moeten worden toegekend na een ruk aan Hamdy Fathy in de slotminuten. Voordat die claim het einde kon hertekenen, ging Argentinië direct naar de andere kant van het veld en vond een winnende treffer in de 92e minuut. Deze reeks veranderf het einde overzichtelijk was geweest. "Zelfs als de doelpunten voortkwamen uit fouten," knock-outvoetbal. De spelers van Egypte hadden een plan gevolgd dat werkte, totdat het dat niet meer deed. De sterren van Argentinië hadden het vermogen om aarzeling af te straffen in de minuten waarin een toernooi gered of beëindigd kan worden. De titelhouders eindigden met zeven schoten op doel en een overwinning die hun campagne behield. Egypte vertrok met twee doelpunten, drie gele kaarten en het bittere gevoel dat het scorebord en het verhaal van de wedstrijd niet dezelfde waarheid vertelden.
Een coach die verliezen op oneerlijke voorwaarden haat
Hassans persconferentie was geen tactische obductie. Het was het getuigenis van een coach die nederlaag ziet als een persoonlijke wond wanneer hij gelooft dat het proces bedorven was.
"Ik ben het type persoon dat verliezen haat," zei hij. "En wanneer het een nederlaag is die onrechtvaardig aanvoelt, zoals die van vandaag, kan ik de fans alleen maar zeggen dat ze niet overstuur moeten raken. We wilden zo graag hen meer vreugde bezorgen."
Die oproep aan de supporters was belangrijk omdat dit Egyptische team zo makkelijk was gew veel spelers in andere nationale teams in Europa actief zijn en in die professionele omgeving leven. Toch waren we met overwegend lokale spelers — behalve Mohamed Salah en Omar Marmoush — in staat om met iedereen te concurreren."
Het was zowel een compliment aan zijn groep als een uitspraak over identiteit. Egypte kwam op het toernooi als nummer 29 ter wereld, steeg twee plaatsen in de laatste update terwijl Argentinië op de derde plaats stond. Op papier was het verschil echt. Op het veld, gedurende meer dan tachtig minuten, maakte Egypte dat verschil overbrugbaar.
Wat overblijft na het vertrek
Hassan's besluit om het toernooi niet meer te volgen zal op verschillende manieren worden gelezen. Sommigen zullen het zien als emotionele uitputting na een brute afloop. Anderen zullen het opvatten als een publieke afwijzing van de scheidsrechterlijke normen die het resultaat bepaalden. Wat duidelijk lijkt, is dat hij dit niet ziet als een gewone uitschakeling.
Er was nog steeds trots op hoe zijn spelers het spelplan lange tijd uitvoerden. Er was nog steeds woede over de besels thuis is opgebouwd, op gelijke hoogte kon staan met de voetbalelite totdat de laatste beslissingen tegen hen uitvielen.
Voor Hassan kan dat genoeg zijn om de inspanning te respecteren en het einde nooit te accepteren.
